MY REGTERHAND

Ek wil graag Vrouemaand met ‘n storie oor ‘n merkwaardige vrou, afsluit. Sy is my kinders se oppasser, ons huishoudster en inspireer my daagliks. Makhulu. Ouma.

Deur die venster sien ek hoe die klein, fyn vroutjie nader stap. Ons interkom-klokkie lui en ek weet dis sý. Sy’s perfek op tyd vir werk. Sy moes vanoggend ver stap – vanaf die taxi ranks ‘n bus vang, en dan weer ‘n ent se stap tot by ons huis aan die bopunt van die woonbuurt. Ek sluit solank die voordeur oop en Rupert spring opgewonde onder my voete rond. Hy’s bly dat sy hier is – sy’s nog van die min mense wat behoorlik vir hom aandag gee (ongelukkig met die 2 kleintjies in die huis het ons interaksie met Rupert afgewater na “af Rupie” en “nee, Rupie”!)

Soos sy nader kom, kan mens sien sy stap effe mank. Net effens. As jy mooi kyk, is die letsel steeds daar…maar haar postuur is regop. Sý is ‘n trotse vrou.

Ek vertrou niemand anders met my kinders nie. Sy het 4 van haar eie stoksielalleen grootgemaak en dan was sy ‘n tweede mamma vir Oudste toe ek moes teruggaan werk toe.

My Regterhand. Ek ken min vroue soos sy. Die diep, donker valleie wat sy al moes trotseer, wens ek nie eers my vyand toe nie. En steeds bly sy staande. Ten spyte van al die uitdagings, die trauma, die hartseer en die pyn.

In 2015 is haar een nier verwyder. Daar was ‘n verdagte sistiese letsel op die ‘MRI scan’ en so moes die nier toe uit. Dit was ‘n hengse operasie en die herstel was lank… Intussen het sy ook met ‘n simpel senuwee in haar onderbeen gesukkel. Dié het naalde en spelde en soms ‘n dooie gevoel veroorsaak.

In 2016 verloor sy haar permanente werk by ander mense wat verhuis het – dít was ons gesin se redding. Haar aanvanklike verlies en hartseer was ons wonderwerk. Ek moes terug werk toe, en wou bittergraag my seuntjie in bekende hande los…

2018 was ‘n ‘rollercoaster’ van siekte, skok, hartseer, letterlike pyn en wonderbaarlike oorwinnings. Sy is postmenopausaal en het ewe skielik swaar begin vloei…vir 2 maande lank. Sy is kort daarna met Endometriële kanker (binnewand van die baarmoeder) gediagnoseer en moes Tygerberg toe vir ‘n totale histerektomie…dank Vader, dit het nog nie versprei nie, en sy is toe 100% genees!

Tydens haar verjaarsdag in November het sy gesien en beleef wat geen ma ooit moet beleef nie: haar seun, haar jongste kind, is deur ‘n bende aangeval by die nabye kafee toe hy gaan lugtyd koop het. Hy is wreedaardig met ‘n panga verniel en vir die dood agtergelaat. Deur God se genade het hy merkwaardig herstel.

Dit bring ons by hierdie jaar. Die beroerte in Maart-maand het nie haar lewe geneem nie, maar dit het wel ‘n litteken gelos.
Die 2de aanval op haar seun (dié keer met ‘n koeël in die been) het seker die grootste wond agtergelaat…

My Regterhand. Sy bly steeds staande. Sy bly steeds trots en terselfdertyd nederig… en vol liefde. Al voel sy self swak, is sy sterk. In Hom. En vir ons.






SAAM

Sáám kan ons berge versit. Sáám kan ons oorwin. Sáám kan ons die wêreld verander. Een goeie daad op ‘n slag. Een glimlag op ‘n slag.

Moenie toelaat dat enige iemand (dis eintlik net die vyand) jou minderwaardig laat voel nie. Jy is uniek. Met al jou talente en gawes en letsels en tekortkominge en foute en al.

Ons het mekaar nodig.

Sáám.

Vrede, liefste mammas

Asseblief hou op
om jouself te vergelyk
Jy’s uniek en mooi
As mens binne kyk:
Jy is dapper
Jy is sterk,
Elke letsel
Elke merk –
skets in detail
jou verlede
Jy’t gekom tot híér
vir ‘n rede
Tree nader aan my
en strek uit jou hand
Sáám kom ons uit
aan die anderkant ♡

DEUR DIK & DUN

Ek het my al aan beide kante van die spektrum bevind: bietjie té maer en effe té mollig.

Op skool was my metabolisme ‘n kalorie-etende masjien. Ek kon pakke ‘Speckled Eggs’ en 150g boksies Smarties (in die fliek) opeet…sonder om ‘n gram ekstra op te tel!

In Graad 9 het ek ‘n noupassende swart fluweelrokkie na ons skool se Valentynsdans gedra. Ek sal nooit vergeet hoe een van die aantreklike ouens in die klas vierkantig voor my kom staan het, sy arms uitgestrek met hande op my kaal skouerknoppe. “Sjoe, maar jy’s…máér”, was sy woorde. Ek het yskoud geword. Dalk was dit van die koue aandlug deur die oop saaldeur. Dalk was dit van skok…en skaamte.

Nou, op amper-32, is die nagevolge van 2 swangerskappe duidelik op my lyf sigbaar. Rolletjies om die middel (ek’s nogsteeds te moeg om te oefen…) en rekmerke op my maag (veral om die naeltjie), “penmerke” op my bene (daar’s niks uitspattigs aan spatare nie), en ‘n hele paar ekstra gryshare. Ek pas nou net in my ‘fat jeans’ en ‘leggings’…

Ten spyte van alles, is ek lief vir my lyf. Ek weet hierdie vleesboksie gaan nóóit weer kan lyk soos die jong-bokkie op universiteit nie! En dis okay.

Met hierdie liggaam het ek 2 seuns tot volterm gedra. Met hierdie liggaam het ek hulle in die wêreld gebring. Met hierdie liggaam het ek, en kan ek steeds vir Jongste, voed. Met hierdie liggaam sus ek vir skreeuende Boetie aan die slaap (al breek my rug en arms later af!). Met hierdie liggaam omvou ek vir snikkende Oudste as hy van sy ‘balance bike’ afgeval het. Met hierdie liggaam omhels ek my familie en vriende. En met hierdie liggaam is ek lief vir my wederhelfte.

Mede-mamma,
Wees vandag lief vir jou lyf!
Ons vergeet soms waartoe ons liggaam (en siel en gees) instaat is.

Vrede,
Alyssa ♡