OUMAS (& OUPAS)

Dit is ‘n ongelooflike voorreg as oupa en ouma naby genoeg bly om gereeld oor en weer te kan kuier. Kleinkinders hou die grootouers jonk😉 en oupas en oumas kan soveel wyshede vir ons kinders leer en onvoorwaardelike bederf-liefde in hul hartjies deponeer.

‘n Mamma met ‘n pasgebore baba het iemand nodig wat vir babalyfie kan vashou, dat sy net vinnig iets kan eet of stort of aantrek of badkamer toe gaan – dat sy net weer mens kan voel. Dis wonderlik as Ouma of selfs Oupa naby is om hand by te sit.

‘n Moëe mamma is ook bitter baie dankbaar as Ouma die kinders bietjie kan besig hou – veral die besige kleuters met hulle oulike sê-goedjies en houdingtjies. Díé mini-mensies kan wel soms baie veeleisend raak as daar ‘n klein babalyfie ook in die huis is… (sien gerus “Die Baba-siklus” storie)

In ons geval, bederf Ouma en Oupa ons dikwels met saam-eet middagetes of ons ry uit na ‘n lekker restaurant met ‘n mooi uitsig. Dis presies wat hierdie ‘cabin-fever’-mamma nodig het om nie heeltyd net soos ‘n ‘jersey’ koei te voel nie!

Ek dink dis belangrik om aan die Oupas en Oumas spesifiek te kommunikeer oor wat jy van hulle verwag en hoe hulle jou kan help en bystaan. Elkeen se situasie lyk verskillend…

Mammas, dit is ook belangrik om grense te stel. Jy en jou huweliksmaat besluit saam oor hoe julle jul kinders wil grootmaak, die waardes wat jul hul gaan leer en hoe julle gaan dissiplineer ens. Grootouers moet die grense wat julle stel, respekteer. Al stem hul nie noodwendig daarmee saam of is dit nie dieselfde manier waarop hulle jóú groot gemaak het nie. (Hierdie kan soms ‘n taai toffie wees!)

Oumas (en Oupas), dit sal wonderlik wees as julle betrokke en beskikbaar kan wees…sonder om te veel voor te skryf. Om raad te gee wanneer daar vir jou gevra word… In my geval, het ek begin voel my ma laat my nie toe om die mamma te wees nie. Ek het gevoel my manier van dinge doen is nie goed genoeg nie. Want dis nie háár manier nie. Die oorsaak van hierdie “inadequate” gevoelens is ‘n kombinasie van postpartum hormone, slaap-tekort en leuens van die vyand. Oumas, wees maar bietjie meer sensitief daarvoor en luister na jou dogter/skoondogter se hart. As sy kla of huil, wees net daar. Sy’s op ‘n baie kwesbare en uitdagende plek in haar lewe, en gewoonlik wil sy graag net ‘n klankbord hê…en nie regtig iemand wat kom met lyste van “oplossings” nie.

Oumas, dit beteken nie jy het nóóit ‘n geldige opinie of moet op eiers loop nie! (Ek’s seker jy weet waarvan jy praat! Jy het immers jou kinders mooi groot gekry 😉) Dis maar net ‘n fyn balans van die regte hoeveelheid ondersteuning, sonder om “judgemental” oor te kom (al bedoel jy goed). Laat haar toe om self te probeer, leer en foute te maak – solank dit nie dodelik is of ewigheidskade aanrig nie!

Oumas, val maar eerder in by die ma. Vra byvoorbeeld eers wat die kinders mag eet of nie mag eet nie. Dieselfde reëls wat by die huis geld, moet by Ouma se huis ook toegepas word. Dubbelstandaarde is frustrerend en verwarrend. Konsekwentheid is die sleutel.

(Nuwe) mammas, ek wil afsluit deur te sê dat ons ook ekstra bietjie genade met die oumas moet hê. Ons moet onthou hulle was eens op ‘n tyd ook die mamma – en dít is wat hulle ken en onthou…Nóú moet hul ‘n splinternuwe rol aanleer en dít bring dalk onsekerhede en misverstande…
“Have a little grace. It goes a long way.”

SONDAG-INSPIRASIE

GASSKRYWER

‘n Vrou se handsak
Deur Magda Burger

Iets waaroor haar man definitief nie praat nie. En in ons huis lyk my man of die donderweer hom gaan tref as hy iets in myne moet soek.
So elke kort-kort moet ek maar inklim en regpak. My Pandora’s box hou nogal interessante dinge in, veral as die seuns dit ook gebruik.

Ek kry nou die dag ‘n klip in my handsak. Net ‘n gewone klip. Niks spesiaals nie. Inteendeel ek het deksels swaar aan die ding gedra! Vies haal ek dit uit.

Toe besef ek hoe baie klippe dra ons in ons harte:
Al die onnodige gemors. Is nie lus om daai ou te vergewe nie, en dan bly ek maar vies elke keer wanneer ek aan daai een dink. Die gekrap as iemand die hele tyd vir my vra om iets te doen. Vriendelik te wees en ‘n nors antwoord terug te kry, en dan maar dae lank daaroor ontsteld te wees. Soveel irritasies wat elke dag se mooi uitsuig.

Haal die klippe uit. Maak jou hart ligter. Dan kan jy in elk geval meer liefde inpak wat jy weer in oorvloed kan uitdeel.

TANTRUMS & TAAI TOFFIES

“Nee, Mamma moet. Mamma moet by my lê! Nie Pappa nie. Mamma!!!”

Só kerm-huil-skreeu my groot-oog amper-3-jarige kabouter net voor slaaptyd oor wie hý besluit het vanaand by hom moet lê tot hy na Droomland weggevoer word…

Dis al weer een van dáái dae. Daai hóógs uitdagende dae: van verseg-om-my-middag-slapie-by-die-skool-te-vat-en-nou-is-ek-totaal-verby-moeg-en-aaaaaalles-is-‘n-stryd!

Moet my nie verkeerd verstaan nie. Ek is ontsettend lief vir my 2 seuntjies. Maar party dae voel dit asof my geduld en kreatiewe-redenasie-vermoeëns tot die uiterste beproef word! Veral met Oudste (Boetiebaba praat (gelukkig?) nog nie terug nie, maar gil net in sy skril stemmetjie as hy gehóór wil word).

Terug by vroeër vandag:
Die groen plastiek-eetlepel móés eintlik blou gewees het, Rupert het sy hand gelek😱, en hý wou die asmapompie se oranje doppie “SELF” (julle ken mos daai woord😉🙈) afgehaal het. Emosies het behoorlik gesneeubal in ‘n sneeu(senu-ineen)storting…

Vanaand is almal moeg. Hierdie mamma het nog soveel om te doen voor dit mý beurt is om in te kruip. En hier sit Oudste Kabouter steeds kiertsregop en verseg om te slaap. “Want Mamma moet by my lê!” (Alhoewel Pappa nog altyd die laaste paar maande goed genoeg was!)…

Ek bid vir wysheid. Ek bid vir onderskeiding: Dat ek sal weet wat om te doen, wat om te sê.
Wanneer is dit als net die moegheid wat praat en wanneer is dit pure ongehoorsaamheid (soos wanneer hy aspris kliphard geluide maak as ek met manlief probeer praat)?

Wanneer moet ek grense stel en dissiplineer en wanneer het hy net liefde en aanvaarding nodig – net vir my nodig om by hom te wéés?

Vanaand het ek die “by-hom-te-wees” opsie gekies, my arms om sy snikkende lyfie gevou en hom net vasgehou. ‘n Paar sout-trane-soentjies op die wang en twee snot-tissues later, krul sy mondhoekies weer in ‘n half-glimlag op en soek sy groot oë myne. En ek weet in my hart dit was die regte besluit. Ons siele het ontmoet en ons verhouding het verdiep.

SONDAG-INSPIRASIE

Bethel se liedjie, TAKE COURAGE, speel al die hele naweek op “repeat” in my gedagtes! Hoe mooi is dié woorde? Ek deel gou ‘n uittreksel van die liedjie: (gaan luister hom!😊)

“Slow down, take time
Breathe in He said
He’d reveal what’s to come
The thoughts in His mind
Always higher than mine
He’ll reveal all to come

Take courage my heart
Stay steadfast my soul
He’s in the waiting
He’s in the waiting
Hold onto your hope
As your triumph unfolds
He’s never failing
He’s never failing

Sing praise my soul
Find strength in joy
Let His Words lead you on
Do not forget His great faithfulness
He’ll finish all He’s begun

So take courage my heart
Stay steadfast my soul

He’s in the waiting
He’s in the waiting
Hold onto your hope
As your triumph unfolds
He’s never failing
He’s never failing

And You who hold the stars
Who call them each by name
Will surely keep, Your promise to me
That I will rise, in Your victory
And You who hold the stars
Who call them each by name
Will surely keep, Your promise to me
That I will rise, in Your victory!”

Die Hebreeuse woord vir WAG is Qavah en dit beteken “om te wag, om te hoop vir iets, om uit te kyk vir iets wat jy verwag om te sien gebeur”.

Soms is dit baie moeilik om enige iets anders as jou probleme raak te sien. Dit verg dalk oefening om jou gedagtes op Hom en Sy beloftes te fokus.

Kies ‘n spesifieke skrif wat op jou situasie van toepassing is. Skryf dit neer op ‘n kaartjie of maak dit jou foon se agtergrond-prentjie. Elke keer wat jy bekommerd wil raak en fokus op jou huidige situasie, haal die kaartjie uit/plak dit teen jou spieël/lees dit op jou foon.

Soos jy vandag met hoop & ‘n nuwe verwagting op Hom wag, laat toe dat hy jou help om jou gedagtes op Hom & Sy beloftes te fokus. En wanneer jy kragteloos voel, draai na die Kragtigste Een. Onthou Paulus se woorde in Romeine 8:

“For I consider that the sufferings of this present time are not worth comparing with the glory that is to be revealed to us.” Romans 8:18 ESV

Gaan lees sommer die hele Romeine 8 😉 Dit het my opnuut aangespoor.

Seën vir julle! ♡

MINDER||WAARDIG

20 voor 7 op ‘n doodgewone Dinsdagaand. Ek borsvoed vir Boetie-lyfie aan die slaap…Ek weet ek moet eerder my Bybel ‘app’ oopmaak…maar hier vind ek my weer breindood deur Instagram se ‘news feed’ blaai….en daar’s dit weer. Dáái effense gevoel van ongelukkigheid. Is dit ontevrededenheid? Ek voel krapperig. Ek sit en vergelyk my híér en nóú met die helder prentjie-perfekte beelde wat my deur hierdie een-dimensionele selfoonskermpie aangluur.

En ek voel skielik…wat is die woord waarvoor ek soek…’inadequate’. Nie goed genoeg nie? Minder…waardig.
Maak dít wat ek doen enigsins ‘n verskil?

Minderwaardigheid verlam jou. Jy voel gede-aktiveer. Jy voel skielik…niks. Jy hou op glo. Jy hou op groei. Jy hou op blom. “You become inward focused instead of outward focused.” En dis presies wat die vyand wil hê: as jy deur hierdie leuens verlam word, kan jy nie effektief wees en jou volle potensiaal bereik nie – die lewensdoel waarvoor jý geroep is.

Mede-mamma. Hierdie skryf ek vanaand vir myself. Maar dalk moet jy dit ook lees…
Jy het ‘n belangrike rol te speel. En die impak is ver groter as wat jy in jou leeftyd sal verstaan.

Wat is jou sfeer van invloed?
Kyk om jou. Jou man? Jou kinders? Jou ouers? Jou vriendinne, werkskollegas, pasiënte, kliënte… Die onnies by jou kinders se skool, die vroutjie agter die ‘till’ of die petroljoggie, koerantverkoper, karwag… Jy kry die idee. Elke liewe dag raak jy iemand aan. Al is dit net deur te glimlag.

》》》》Don’t ever stop believing, dreaming, pursuing, achieving… Make an impact. Make your mark.《《《《

Hoe mooi is hierdie?
“Men and women who have lived wisely and well will shine brilliantly, like the cloudless, star-strewn night skies. And those who put others on the right path to life will glow like stars forever.”
Daniel 12:3 MSG

JY IS WAARDIG. SKYN ☆

Vrede ♡

DIE HAMSTERWIEL

Dit voel die laaste tyd of ek op ‘n hamsterwielietjie vasgevang is en iemand het die hokkie se deurtjie styf toe gemaak. Ek beur net al aan vorentoe…ek móét vorentoe. Maar ek beweeg dan net mooi niks nie!😳 Vandag was beslis weer een van dáái dae – een vir die (mammadag)boeke…

Dit was ‘n warboel van snotneusies blaas, vuil vingertjies met ‘wetwipes’ afvee (na Oudste al weer die ou kole in die braai ontdek het – ek moet tóg vir manlief herinner om die braai skoon te maak), die swartkolle op die bank skoonmaak (ek was te laat met die ‘wetwipes’ 😬), neusdruppels ingooi (kleinboet háát dit), Panadostroop toedien, troos, eierbroodjies smeer (en Oudste soebat om asseblief ietsie te eet), saam met Oudste op die bed “bietjie gaan rus” (volgens hom gaan hy beslis nie slaap nie!), wéér troos, dan vir boetiebaba aan die slaap sus, net om te hoor hoe Oudste histeries in sy kamer huil… Gelukkig is my Regterhand ook in die mengelmoes van gebeure en ek stel haar gou aan om by kleinboet oor te vat (ek gaan regtig nog êrens ‘n huldeblyk aan haar skryf, want sjoe, sy’s een van die sterkste vroue wat ek ken …).

Bo in die kamer sit my kabouter kiertsregop, tamatierooi in die gesig, trane en snot wat loop (sorrie julle) en ‘n pynlike uitdrukking op sy gesiggie. Ek kan sien hy’s al weer koorsig… Jip, jy het reg afgelei… My 2 “mini-me’s” is siek. Al weer. Oudste kabouter is natuurlik laasweek vir die eerste keer in 6 weke terug skooltjie toe. Ons moes hom noodgedwonge vir ‘n tydjie uithaal oor hy al die skooltjie-kieme saam hom huistoe dra (dis hoe kleinboet in die hospitaal met meningitis opgeëindig het). Hy het dié keer nie eers ‘n week gehou tot die neusie begin loop het nie. En toe is dit boetie se beurt. En nou is dokter-mamma ook ‘n pasiënt. Probleem is net, vir mamma is daar nie rus nie. Huisdinge moet aangaan…en die kinders soek hul mamma. 100% van mamma.

Goeie d…donkie, besef ek nou: Ek’t al wéér te min water vandag gedrink…en daar lê my verlate 2 kopseerpille nog net so op die toonbank! Deur al die deurmekaarspul het ek (gelukkig) van my knaende min-slaap hoofpyn vergeet…

Vanaand is ek dankbaar vir ‘n stil huis. Ek luister…en hoor net Rupert, ons swart mini Schnauzer, se gesnork. Vanaand beteken die stilte: ons het dit “gemaak”, ‘we survived another day’, die kinders is rustig – pynvry en koorsvry. En hopelik is môre weer ‘n beter en helderder dag. Met méér grappies-en-lag en minder snot-en trane…

“Who’s with me”, mammas? 🙋🏼‍♀️

Vrede (amen!) & lekker slaap!

YOU KNOW ME

You know my frame
You sense my fears
You hear my laughter
You see my tears

You breathe out
And I breathe in
When I’m at my end
That’s where You begin

If I make mistakes
If I stumble and fall
Your grace is sufficient
You forgive it all

Your love is outrageous
It’s intense and it’s sweet
Despite all my failures
You swept me off my feet

Your love reassures me:
“To sometimes doubt is okay
If you draw closer to Me
I will meet you halfway”

Alyssa Loftus @medicinemommy